Ayokong magsulat ng ganito, pero ka-ipokritohan na kung itanggi ko pa. Nami-miss kita.

Hayaan mong mag-ala walking down the memory lane ako. Nung magtawagan kasi tayo ng “bes”, napakalaki ng impact nun sa akin eh. Sa buong buhay ko kasi, wala akong naging ka-close talaga, kasi halos lahat, maituturing ko na acquaintances lang. Mahirap akong pakisamahan eh, marami akong walls. Nagbibilang lang talaga ako ng kinakaibigan. Ang masaklap, hindi tumatagal. Hindi ko lang alam kung ako ang iniiwan o marahil ako ang nang-iiwan nang di ko namamalayan.

Napapag-isip nga ako lately. Dahil siguro sa schizophrenic/autistic ako. Basta na lang akong nakikitang nakatitig sa kawalan. Dahil siguro sa insecurities ko. Bugbog na sila sa pag-boost ng self-esteem ko nang wala naming epekto sa akin. Dahil siguro sa pisikal kong anyo. Nakakahiya akong kasabay kasi bukod sa napaka-conspicuous na ako dahil sa laki, eh palagi pang nakasimangot. Isa ba dito ang dahilan kung bakit wala ka na ngayon?

Gusto kong ibalik ang mga araw. Natandaan mo nung unang gabi tayong nagmeet? Halos iniwan ko ang “kasama” ko noon dahil kausap kita magdamag. Nagtampo ang “kasama” ko, pero wala akong pakialam, basta idinahilan ko na hindi pa tapos ang usapan natin. Nararamdaman ko kasi nung kausap kita na hindi lang sa gabing iyon matatapos ang usapan, na mag-uugat iyon sa malayo pang pagsasamahan. Ikaw yung “friend at first sight” ko.

Kaya nung minsan ngang super bad trip ako sa isang ‘anticipated relationship’, pasalamat ako at nandun ka. Ka-kornihan sa akin ang phrase na “cry on your shoulder,” pero literally yun pala ay mangyayari rin sa akin, ang umiyak sa balikat mo habang pinapayuhan mo ako. Dun ko na-realize na hindi ka puro biro, o puro libog, dahil nakaka-bilib pala ang insights mo. Dun ko nakita ang utak at puso mo. Napaka-sarap ng pakiramdam may umalalay na kaibigan. Napayakap pa nga ata ako noon. Tapos nagsumpaan pa tayo sa tawagang “bes,” talo ko nito ang feeling ng isang lalaking sinagot ng pinaka-magandang babae sa buong mundo.

Ang gaan kasi ng pinagsamahan dati. Pareho pa tayong ‘single’ noon. Magkasama tayo sa “hunting” times. Kung ako ang tinitingnan ko, ang mga mata (mahilig sa singkit), ikaw naman lips. Sabi mo pa nga noon, ano ba ang gagawin ko sa mata, di naman nahahalikan yun, natawa na lang ako. Hanggang sa nagkaroon ako ng partner. Alam mo bang hindi pa naging “kami” hanggat hindi ko naririnig ang opinion mo sa pagpasok ko sa relationship na yun? Ikaw ang pinakinggan ko, bes. Ikaw naman, patuloy sa paglalaro, ilang libo ba ang naloko mo? Kaya nga natuwa ako nung ma-meet mo at magsettle ka sa labidabs mo ngayon. Botong boto ako sa kanya, kasi pakiramdam ko siya na ang katapat mo, na aalagaan ka niya.

Pero mukhang napapadalang ata ang ating komunikasyon. Busy ka sa labidabs, yan ang laging naririnig ko. Minsan gusto kong magtampo, pero walang dahilan. Hayaan mo lang akong magdrama ngayon. Kasi tuwing bagong taon, isa lang ang hinihiling ko sa Diyos – ang isang tunay na kaibigan. Nung dumating ka, wala akong pagdududa na tinupad Niya ang panalangin ko. Pero ngayon, medyo nag-iba yata. Kinukulit ko na ulit ang Diyos, kasi hindi na kita nakikita.

Nami-miss lang kita, Bes.